دور از تو هر شب تا سحر ، گريان چو شمع ِ محفلم

تا خود چه باشد حاصلي ، از گريه ي بي حاصلم

چون سايه دور از روي ِ تو ، افتاده ام در كوي ِ تو

چشم ِ اميدم سوي ِ تو ، واي از اميد ِ باطلم

از بَس كه با جان و دلم ، اي جان و دل آميختي

چون نكهت از آغوش ِ گُل ، بوي ِ تو خيزد از گِلم

لبريز ِ اشكم جام كو ؟ آن آب ِ آتش فام كو ؟

وان مايه ي آرام كو ؟ تا چاره سازد مشكلم

در كار ِ عشقم يار ِ دل ، آگاهم از اسرار ِ دل

غافل نيم از كار ِ دل ، وز كار ِ دنيا غافلم

در عشق و مستي داده ام ، بود و نبود ِ خويشتن

اي ساقي ِ مستان بگو ، ديوانه ام يا عاقلم ؟

چون اشك مي لرزد دلم ، از موج ِ گيسويي رهي

يا آن كه در طوفان ِ غم ، دريا دلم ، دريا دلم

وقـتـــی تـــو نـیـسـتـــی ،

خـورشـیـــد ِ تـابـنـــاک ،

شـایـــد دگـر درخـشـــش ِ خـــود را ،

و کـهـکـشـــان ِ پـیـــر گـردش ِ خـــود را ،

از یـــاد مـی بـــرد ...

و هـر گـیـــاه ،

از رویـــش ِ نـبـاتـــی ِ خـــود ،

بـیـگـانـــه مـی شـــود ...

و آن پـرنـــده ای ،

کـز شـاخـه ی انـار پـریـــده ،

پـــرواز را ،

هـر چـنـــد پـر گـشـــوده ،

فـرامـــوش مـی کـنـــد ...

آن بـــرگ ِ زرد ِ بـیـــد کـه بـا بـــاد ،

تـا سـطـــح ِ رود قـصـــد ِ سـفـــر داشـــت ،

قـانـــون ِ جـذب و جـاذبـــه را در بـسـیـــط ِ خـــاک ،

مـخـــدوش مـی کـنـــد ...

آن گـــاه ،

نـیـــروی ِ بـس شـگـــرف ،

مـبـهـــم ،

نـامـرئـــی ،

نـــور ِ حـیـــات را ،

در هـر چـه هـســـت و نـیـســـت ،

خـامـــوش مـی کـنـــد ...

وقـتـــی تـــو بـا مـنـــی ،

گـویـــی وجـــود ِ مـــن ،

سُـکـــرآفـریـــن نـگـــاه ِ تـــو را نـــوش مـی کـنـــد ...

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت ؛

فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار این گونه می گفت :

" می آید ، من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود

و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد "

و سر انجام گنجشک روی شاخه ای از درخت ِ دنیا نشست ؛

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند ؛

گنجشک هیچ نگفت ...

و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از آن چه که سنگینی ِ سینه ی توست ! "

گنجشک گفت :

" لانه ی کوچکی داشتم ، آرامگاه ِ خستگی هایم بود و سر پناه ِ بی کسی ام ؛

تو همان را هم از من گرفتی ؛

این توفان ِ بی موقع چه بود ؟

چه می خواستی از لانه ی محقرم ؟ کجای ِ دنیا را گرفته بود ؟ "

و سنگینی ِ بغضی راه بر کلامش بست ؛

سکوتی در عرش طنین انداز شد ؛

فرشتگان همه سر به زیر انداختند ؛

خدا گفت :

" ماری در راه لانه ات بود ، خواب بودی ؛

باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند ، آن گاه تو از کمین مار پر گشودی "

گنجشک خیره در خدایی ِ خدا مانده بود ...

خدا گفت :

" و چه بسیار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم

و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی ... "

اشک در دیدگان ِ گنجشک نشسته بود ؛

ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت ؛

های ِ های ِ گریه هایش ملکوت ِ خدا را پر کرد ...

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم آقاي دكتر...